Diagnozy. Esej i fizjologii społecznej

Diagnozy. Esej o fizjologii społecznej – Gustave Thibon

Świat, który utracił wiarę, nie stał się zdrowszy – przeciwnie, zachorował ciężej niż kiedykolwiek.
W „Diagnozach” Gustave Thibon, rolnik-filozof z Prowansji, opisuje duchową anatomię epoki, w której człowiek uwierzył, że potrafi zbawić się sam.

Anatomia duszy nowoczesności

Thibon nie pisze jak uczony profesor, lecz jak lekarz pochylający się nad pacjentem – nad społeczeństwem, które utraciło sens. Jego narzędziem nie jest skalpel, lecz język: precyzyjny, cierpliwy, czasem surowy. Diagnozuje świat, w którym wiara zamieniła się w ideologię, a idea postępu – w bożka.
Nie szuka nowych lekarstw. Przypomina, że zdrowie było pierwsze – że przed chorobą istniała prawda, dobro i piękno.

Filozofia wieczności w czasie przemijania

Autor nie proponuje ucieczki od historii, lecz wierność temu, co nieprzemijające. W każdej epoce – mówi Thibon – trzeba na nowo rozpoznać obecność wieczności w codzienności.
W tych esejach słychać echo św. Tomasza z Akwinu, św. Jana od Krzyża, a także Nietzschego, którego Thibon czyta z fascynacją i sprzeciwem zarazem.

Prowansalski Pascal XX wieku

Samouk, rolnik, poeta, przyjaciel Simone Weil i Gabriela Marcela. Thibon całe życie spędził wśród winnic, przekonany, że filozofia powinna pachnieć ziemią i modlitwą.
Gabriel Marcel nazwał go „Pascalem XX wieku”, a Akademia Francuska uhonorowała Grand Prix z filozofii.