Dopóki mamy twarze

Marta Mizuro, Onet.pl, Nie wiedzieć, lecz uwierzyć

Ostatnia powieść C.S. Lewisa przypomniała mi wydawaną do niedawna przez Znak serię „Mity”, a ta z kolei seria była dość przekonującym argumentem na to, że wciąż warto sięgać po mity jako po zestaw gotowych scenariuszy. Scenariuszy ludzkich zachowań oczywiście. Po to, co żyjąc, wciąż odtwarzamy.

Krzysztof Pochmara, Katedra

"Dopóki mamy twarze" to jedno z najciekawszych – wieloznacznych i magicznych – dzieł popularnego brytyjskiego pisarza. To ważny element układanki, tworzonej przez Narnię i chrześcijańską eseistykę, jak również manifest spisany u schyłku życia wielkiego człowieka.

Sonia Miniewicz, Gildia

Jednak „Dopóki mamy twarze” to nie tylko opowiedziany na nowo mit czy też dydaktyczna historia, przekazująca istotę wartości moralnych czy duchowych. To wspaniała opowieść o ludzkich wyborach, samotności, uczuciach.

Marcin Wilk, Dziennik Polski

Arcydzieło dla dorosłych.

Ola Kwiatkowska, StacjaKultura, Czy mit opowiedziany na nowo dalej jest mitem?

O umiejętnościach pisarskich C.S. Lewisa nikogo nie trzeba przekonywać. O tym, że jest on prawdziwym autorytetem, jeśli chodzi o kwestie szeroko pojętej wiary, również. Ta książka to lekcja, którą każdy powinien odebrać, nawet jeśli na co dzień trzyma się z dala od świata odległych ludziom bóstw. Na ile człowiek jest bożym ogniskiem? Na ile jest więźniem własnej cielesności? Czy jest lepszy od barbarzyńskich bogów?

Sylwia Wilczewska, Paradoks

Powieść Lewisa powstała w cieniu kamienia milowego fantastyki - tolkienowskiego "Władcy Pierścieni", i jeśli posłużyć się kryteriami, które utarły się znacznie później, sama może być zakwalifikowana do fantasy. W kręgach fantastów jest jednak znacznie mniej znana i doceniana niż "Opowieści z Narni", mające z nią wiele wspólnych punktów. Tym bardziej wypada się cieszyć, że "Dopóki mamy twarze" zostało przypomniane w Polsce dzięki nowemu wydaniu wydawnictwa Esprit.

Fantasy Book

C.S. Lewisowi dzięki postaci Orual udało się w uchwycić ulotną naturę miłości. Z jej wszystkimi wadami i bez zbędnych upiększeń. To jedna z takich lektur, do których można wracać po miesiącu, roku czy latach, a ona z pewnością skutecznie oprze się próbie czasu. Autor przelał na papier część siebie, swój sposób postrzegania uczuć. Trudno przejść obok tego obojętnie.

Anita Boharewicz, We-dwoje

Kolejna odsłona mitu o Kupidynie i Psyche. Pozornie prosta historia nabiera głębi z każdym kolejnym rozdziałem. Opowiada o samolubnej miłości, zdradzie, zaślepieniu, egoizmie i poświęceniu. Poszukuje odpowiedzi na trudne pytania. Zagląda w najgłębsze zakamarki naszych dusz.

Rzeczpospolita, First Class

Clive Staples Lewis, znany u nas z „Opowieści z Narnii”, pozostaje niezasłużenie w cieniu swoich przyjaciół, szczególnie Tolkiena. Tymczasem tworzył znakomite książki, głównie dla dorosłych, wśród których do arcydzieł zalicza się jego powieść „Dopóki mamy twarze”

Słąwomir Rusin, Miesięcznik LIST

„Dopóki mamy twarze”, to - jak dla mnie - obok „Rozwodu ostatecznego” najbardziej wymagająca książka Lewisa. Wymagająca nie tyle uwagi podczas czytania, bo czyta się ją wybornie i trudno się od niej oderwać, ale uczciwego wglądu w siebie i w swoją relację z Bogiem i ludźmi.

Jacy jesteśmy...

W pewnym starożytnym barbarzyńskim królestwie rządzi porywczy król, którego bogowie nie obdarzyli synem. Ma niestety same córki - aż trzy. Jedna nierządnica, druga brzydka, a trzecia przepiękna. Ta brzydka praktycznie wychowuje tę najpiękniejszą, ponieważ matka zmarła przy porodzie. Siostry łączy niezwykła więź - kochają się bardzo, miłością siostrzano-matczyną. Trudno nawet określić granice tego uczucia. Piękną siostrę otacza uwielbienie i miłość wszystkich. Opiekun i nauczyciel, stary Lis, który jednocześnie jest też doradcą królewskim, kocha obie dziewczyny, dla niego chyba jako jedynej osoby nie jest najważniejsze to, że jedna jest piękna, druga brzydka, on widzi ich piękno duchowe. Obie mają piękne dusze. Gdy na królestwo spadają plagi - nieurodzaj, susza, zaraza, choroby dziesiątkujące ludzi i zwierzęta - kapłan ogłasza, że potrzebna jest ofiara, żeby przebłagać boginię. Jedna z córek okrutnego króla musi umrzeć. Powieść można czytać dosłownie i też będzie piękna i poruszająca. Ja jedna zauważyłam, że są tam alegorie kilku ważnych kwestii - wiary, miłości, zaufania, przyjaźni. Można by pisać długo i drobiazgowo na temat każdej z nich, ale weźmy chociażby wiarę w Boga - czy on istnieje, czy można uwierzyć w Niego nie doświadczając dowodów na jego istnienie? Czy kapłani może manipulują wiernymi grając na ich najniższych instynktach - strachu i pragnieniu przetrwania? A cielesność człowieka - jakże ma ogromne znaczenie. To tylko tak się mówi, że nie szata zdobi, że najważniejsze, jacy jesteśmy w środku, że nasz wygląd jest sprawą drugorzędną. Takie to wydawałoby się proste, oklepane, czy jednak zgodne z rzeczywistością? Książka jest niezwykła - pełna przenośni, alegorycznych postaci i zjawisk. Warto ją przeczytać, by uświadomić sobie nasze ludzkie, podstawowe potrzeby - miłości, akceptacji, ale też poczucia "posiadania" jednej wyjątkowej osoby, która będzie nas zawsze kochać i akceptować. Bo każdy człowiek chce być przez kogoś kochany i komuś potrzebny.
Joanna Gołaszewska http://kalioczyta.blogspot.com/